Apuleius'un Altın Eşek'inin sonunda, evrenin ulu tanrıçasının kendi ağzından:
Ben her şeyin doğal annesi, bütün öğelerin sahibesi ve yöneticisi, bütün dünyalarda insan neslini başlatan, kutsal güçlerin reisi, cehennemdeki her şeyin kraliçesi, cennette yaşayanların özüyüm; bütün tanrıların ve tanrıçaların göründüğü tek biçim benim. Gökyüzünün gezegenleri, denizlerin bütün rüzgarları ve cehennemin acıklı sessizliği benim irademle idare edilir. Tüm dünyada değişik biçimler, farklı gelenekler ve birçok ad altında anılan benim adımdır, tapınılan benim kutsal varlığımdır.



 

İnsanların ilki olan Frigler, beni Pessinus Tanrılarının Anası, kendi topraklarından çıkan Atinalılar Cecropian Minerva, denizle çevrilmiş olan Kıbrıslılar Paphian Venüsü, yay taşıyan Giritliler Dictynialı Diana, üç dil konuşan Sicilyalılar korkunç Proserpine, Elevsisliler eski tanrıçaları Ceres, bazıları Juno, başkaları Bellona, başkaları Hecate, Ramnusie ve Doğu'da yaşayan sabah güneşinin ışıkları ile aydınlanan Etiyopyalılar ve her türlü eski öğretinin ustası olan ve bana doğru dürüst törenlerle tapınan Mısırlılar, beni doğru adımla, Kraliçe Isis diye adlandırırlar.
Senin talihine ve sıkıntılarına merhamet göstermeye geldim, sana rahmet ve yardım etmek için buradayım; ağlamayı ve inlemeyi bırak, bütün üzüntülerini unut ve benim inayetimle takdir edilen sağlıklı güne hazırlan.
Kaynaklar:
Tanrının Maskeleri / İlkel Mitoloji, Joseph Campbell